Image Image Image Image Image Image Image Image Image Image
Do góry

Top

Nie skomentowano

Siedem lat minęło…

Siedem lat minęło…

Minęło siedem lat od śmierci ks. profesora Antoniego Kiełbasy SDS – wyjątkowego kapłana i krzewiciela kultu Św. Jadwigi Śląskiej. Przedstawiamy sprawozdanie z uroczystości dedykowanej jego pamięci.

Pytania listopadowe

dokąd odchodzą
ci najbardziej bliscy
dlaczego nagle
tak zobojętnieli
że na wołanie
nie chcą odpowiadać
i w fałdach milczenia
kryją się uparcie
dlaczego nie siądą
przy tym samym stole
przy którym przed laty
siadali co wieczór
czyżby naprawdę
zapomnieli wszystko
dlaczego teraz
nie pytają o nic
jakby już wszystko
przestało być ważne
na jakiej drodze
zostawili ślady
dokąd odeszli
czy tęsknią choć trochę

czasem trzeba odejść
by bardziej pokochać

ks. Wacław Buryła

W 750 rocznicę kanonizacji św. Jadwigi Śląskiej – w „Roku Jadwiżańskim” Towarzystwo Miłośników Ziemi Trzebnickiej włączyło się w obchody Roku Jadwiżańskiego z racji wieloletniej współpracy z ks. Antonim Kiełbasą, który był wielkim krzewicielu kultu św. Jadwigi Śląskiej. Z tej też przyczyny kolejne spotkanie z cyklu „Szczęść Boże w Klasztorze” zostało poświęcone ks. Antoniemu, by utrwalić w pamięci postać ks. Antoniego i jego zasługi dla miasta i Kościoła. Zorganizowane zostało w dniu imienin śp. Ks. Antoniego 13 czerwca 2017 r. przez Towarzystwo Miłośników Ziemi Trzebnickiej, Kongregację Sióstr Miłosierdzia św. Karola Boromeusza, Parafię św. Bartłomieja Ap. i św. Jadwigi w Trzebnicy i Duszpasterstwo Nauczycieli i Wychowawców w Trzebnicy. O godz. 12.00 w bazylice przy grobie św. Jadwigi Mszę św. odprawił ks. dziekan i proboszcz bazyliki Jerzy Olszówka, a współcelebransami byli ks. Bogdan Grabowski – proboszcz Parafii pw. św. Apostołów Piotra i Pawła oraz obecny opiekun nauczycieli ks. Andrzej Uruskim – „pustelnik” z kościoła pw. Czternastu Świętych Wspomożycieli w Lesie Bukowym. Służbę liturgiczną pełniło trzech kleryków z Seminarium Duchownego Salwatorianów w Bagnie: ks. Paweł Janowski, ks. Marek Sumara, ks. Adrian Novelo oraz nieoceniony brat Marcin czuwający dyskretnie nad całością liturgii, do której włączyli się nauczyciele czytając I czytanie i modlitwę wiernych.

Pięknie wpisały się w tę uroczystość czytane tego dnia fragmenty Pisma św. Bo oto wspominaliśmy śp. Ks. Antoniego, człowieka na którym Bóg wycisnął pieczęć i zostawił w jego sercu zadatek Ducha (Kor 1,21-22). Fragmenty Psalmu 119 i słowa: Tak niech świeci wasze światło przed ludźmi, aby widzieli wasze dobre uczynki i chwalili Ojca waszego (Mt 5,16) – to też charakterystyka ks. Antoniego, a następny cytat z Ewangelii św. Mateusza: Wy jesteście solą dla ziemi. Lecz jeśli sól utraci swój smak, czymże ją posolić? Na nic się już nie przyda, chyba na wyrzucenie i podeptanie przez ludzi. Wy jesteście światłem świata. Nie może się ukryć miasto położone na górze. Nie zapala się też światła i nie stawia pod korcem, ale na świeczniku, aby świeciło wszystkim, którzy są w domu. (Mt 5,13-16) – to także fragment który doskonale ilustruje postawę księdza Antoniego. Chociażby ten cytat o „soli ziemi”, którym zatytułował serię wydawniczą o wybitnych ślązakach – „Sól Ziemi Śląskiej”. No i to światło, którego nie skrywa się pod korcem, ale które powinno jaśnieć dla wszystkich. Ksiądz był dla nas światłem, które jaśniało i przy którym można było się ogrzać. To światło, które widziały i czuły wszystkie pokolenia. Bo ksiądz pośród wielu charyzmatów posiadał także dar języków. Rozumiały go przedszkolaki, ludzie zwykli, uczeni i inni, niezwykli. Ksiądz łączył nas we wspólnotę budując mosty pomiędzy pokoleniami. Dlatego na początku spotkania wystąpiły dzieci z Przedszkola w nr 1 w Trzebnicy.
W kazaniu ks. dziekan zwrócił uwagę na niektóre cechy świadczące o świętości św. Jadwigi i św. Antoniego, ukazując następnie drogę, jaką konsekwentnie starał się za życia podążać śp. Ks. Antoni naśladując tych świętych i podkreślił szczególne zasługi ks. Antoniego w krzewieniu kultu św. Jadwigi Śląskiej. Msza św. skończyła się ucałowaniem relikwii św. Jadwigi. Po Mszy św. złożono wiązankę kwiatów, zapalono znicze w Krypcie św. Bartłomieja na grobie ks. Antoniego i odmówiono modlitwę w intencji w jego intencji, a licznie zgromadzeni uczestnicy spotkania usłyszeli ulubioną pieśń ks. Profesora „Matko ma, Zakonie mój” w wykonaniu trzech kleryków.

O godz. 13.00 rozpoczęło się kolejne, czwarte w tym roku spotkanie z cyklu „Szczęść Boże w Klasztorze!” w Sali Marii zatytułowane „Ks. Antoni we wspomnieniach”. Trzeba było donieść dodatkowe krzesła, bo zabrakło miejsc siedzących. Na to spotkanie zaproszony był też kardynał Kolonii ks. Joachim Meisner. Niestety nie mógł przyjechać, ale przesłał list, który został odczytany: Najpierw chciałbym podziękować bardzo za list z dnia 15 maja tego roku, i zaproszenie na spotkanie na temat: „Prof. Antoni Kiełbasa w 750-lecie kanonizacji św. Jadwiga Śląskiej” w dniu 13 czerwca 2017 roku i zaproszenie mnie na tę uroczystość. Bardzo mi przykro, że muszę odmówić ze względu na stan mojego zdrowia. Jest mi szczególnie przykro, ponieważ jestem wielkim wielbicielem Św. Jadwigi, a ks. profesora Antoniego Kiełbasę dobrze znałem od dawna. Należy również zauważyć, że mam już 84 lata i podróżowanie dla mnie staje się coraz bardziej uciążliwe. Dlatego proszę odnieść się ze zrozumieniem do mojej decyzji. Ale mogę przekazać wam i wszystkim uczestnikom Spotkania moje szczere Błogosławieństwo i pozdrowienia dla wszystkich uczestników uroczystości, serdecznie pozdrawiam! Joachim Kardynał Meisner.

Występy przedszkolaków z Przedszkola nr 1 w Trzebnicy i uczniów z Gimnazjum nr 1 im. Księcia Henryka Brodatego w Trzebnicy którego ks. Antoni był Profesorem Honorowym, były dowodem pamięci i serdecznych więzi jakimi darzył palcówki oświatowe i przedszkolaków, z którymi co roku organizował „Jasełka”.

„Dopóki żyje na świecie choćby jeden tylko człowiek, który nie zna i nie kocha Jezusa Chrystusa, Zbawiciela świata, nie wolno ci spocząć!” – te słowa założyciela Salwatorianów, ks. Franciszka Jordana, które stały się mottem i inspiracją życiową ks. Antoniego Kiełbasy przypomniały dzieci z Przedszkola nr 1. Jest to dowód na to, że pamięć o Ks. Antonim nie zamiera. Julianna Michorczyk – trzebnicka poetka – przygotowała scenariusz, a Magdalena Marszałek zajęła się oprawą muzyczną. Wszystko po to, aby przedszkolaki mogły przybliżył postać księdza, cenionego przewodnika, który z pasją podejmował swoją duchową posługę, pracę naukową oraz wszelkie działania społeczne, czynnie angażował się w duszpasterstwo nauczycieli, kochał to co robił, kochał ludzi, znajdował dla nich czas, dostrzegał w nich piękno i dobro, a to sprawiało, że przyciągał do siebie zarówno przedszkolaków, jak i seniorów. Dzieci z gr. III bardzo profesjonalnie odegrały swoje role. Dowiedzieliśmy się co robił ks. Antoni, jakim był, a przede wszystkim, że był to „fajny gość”. Wszystkim przybyłym gościom bardzo podobał się występ przedszkolaków, zostali nagrodzeni słodyczami oraz licznymi oklaskami.

Po nich głos zabrali gimnazjaliści, których występ przygotowała Alicja Stręk-Tworek, wspominali pierwsze spotkanie z księdzem w gimnazjum. Ponieważ na sali była duża grupa nauczycieli przeżywali oni na nowo sytuacje w których kiedyś uczestniczyli. Uczniowie występ swój zakończyli wierszem Juliusza Słowackiego „Testament mój”. Pierwszym który zabrał Głos po nich zabrał burmistrz Trzebnicy Marek Długozima, który przez lata współpracował z ks. Antonim i realizował wspólne projekty, uroczystości i przedsięwzięcia. Mówił on o nawiązaniu partnerstwa Trzebnicy z miastem Kitzingen (gdzie uczyła się św. Jadwiga), którego pomysłodawcą i inicjatorem był ks. Antoni. Starosta Marek Koliński wspominał wizyty z ks. Antonim w drugim mieście – Goslar z którym Powiat Trzebnica utrzymuje stosunki partnerskie (tam aktywnie działa grupa Niemców – byłych trzebniczan). Serdecznie wspominał współbrata ks. dziekan Jerzy Olszówka, jako mediatora który potrafił zażegnać wszystkie konflikty i zwrócił uwagę, że nigdy nikogo nie przekreślał – nawet u „czarnej owcy” potrafił znaleźć dobre cechy charakteru. W imieniu zgromadzenia głos zabrała siostra boromeuszka Bernarda Janusiewicz mówiąc o sympatii jaka darzył siostry i o wzajemnej współpracy.

Spotkanie prowadziła Barbara Kołodziejczykowa – nauczycielka związana z Duszpasterstwem Nauczycieli, z którym wiele lat ksiądz Antoni owocnie współpracował. Ubarwiła ona spotkanie krótkimi anegdotami z życia księdza. Prezentacja multimedialna „Ks. Antoni Kiełbasa – Sól Ziemi Śląskiej” wyświetlana była w czasie nietypowego mini koncertu kleryka – Meksykanina, który niczym Pavarotti brawurowo śpiewał w swoim języku i również po polsku m.in. „Barkę”. Na planszach pokazane były również dyplomy, życzenia i listy gratulacyjne wręczone księdzu z okazji jubileuszy, świąt, imienin i urodzin, nagród, odznaczeń. Dwa wiersze Zbigniewa Lubicz-Miszewskiego przytaczamy wraz komentarzem polonisty dr. Sebastiana Węgrzynowskiego:

Ks. Profesorowi Antoniemu Kiełbasie
z okazji kolejnego jubileuszu
na skraju drogi między niebem a ziemią
(- na 70-lecie)

latarnik Ojca Jordana
rycerz św. Jadwigi
cały czas na pierwszej linii ognia
bez odpoczynku
biegnie po Mostach Pokoju
by przez dni lata i wieki
nieść Światło Miłości
światło szopki betlejemskiej
płomień który
nigdy nie gaśnie
samotny z pochodnią historii
w boju o prawdę
na granicy światła i ciemności
od sztolni z czarnym zlotem
przez krużganki kopalni soli śląskiej
do trzebnickiej arki
twarde i gorzkie są orzeszki mądrości
tylko tam w górze
na szalach wagi
szaleńcy ducha
miarą właściwą są mierzeni
piórko anioła więcej waży
niż maska ze szczerego złota
w czasie biegu
nie wieńczy się laurem
ale On
nie biegnie po nagrodę
bieg jest nagrodą
a bezruch karą śmierci
a On przecież walczy o życie
by słowa ducha
stawały się ciałem!
i oto stoi
siedemdziesiąt dzbanów
napełnionych po brzegi
olejem mądrości
aniołowie dmuchają w piszczałki
w prospekcie organowym
sanktuarium:
Te Deum Laudamus!
Ciebie Boże wychwalamy
– żeś dał nam takiego
Duszpasterza…

6 listopada 2008 r. (- na 70-lecie)

Wiersz jest utrzymanym w podniosłym tonie poetyckim portretem śp. Księdza Profesora. Ksiądz Kiełbasa ukazywany jest jako postać historyczna, mająca do spełnienia ważną misję dziejową. Tą misją staje się realizowanie salwatoriańskiego powołania („latarnik Ojca Jordana”) oraz wierna służba św. Jadwidze („rycerz św. Jadwigi”). Ks. Antoni w omawianym wierszu ukazany jest jako wzór osobowy kapłana – to człowiek niezłomny w walce o prawdę, prawy i szlachetny. Jest mądrym Przewodnikiem lokalnej wspólnoty katolickiej, własnym godnym życiem dającym świadectwo głoszonej Ewangelii.

Ks. Profesorowi
Antoniemu Kiełbasie

Drogi Jego życia
Korytarze korników
Słoje w pniu drzewa mądrości
Rzeki liter książek i artykułów

Chrzest w Jordanie
Świętochłowice Trzebnica
29 czerwca 1963
Droga kapłańska SDS
KUL

Przejść śladami
Ks. Marii od Krzyża Jordana
Przemierzyć odległość
Od świętego do człowieka
Kamienie mówią po polsku
Ludzie mówią językiem serca
Nie to co dzieli lecz to co łączy
Święci budują mosty pojednania
Ut unum sint

Kustosz Sanktuarium
Codzienne pielgrzymki
Objaśnić opowiedzieć przekazać
Testament św. Jadwigi
Doktorat z pokory i posłuszeństwa
Godność pielgrzyma
Sól ziemi śląskiej

Coroczny powrót do źródeł Watykanu
Międzynarodowe komisje historyczne
Documenta et Studia Salvatoriana
Historia Kościoła na Śląsku
Salwatorianie na ziemiach polskich
Monografia Trzebnicy
Spacery ścieżkami historii
Rotundy medytacji

Każda Msza św. pierwszą
Każde kazanie kładką do Boga
W nocy światło w oknie
Latarnia dla zagubionych owieczek
Smutno się zrobiło
Zgasło w oknie światło
Na bocianim gnieździe Bazyliki
Nie czuwa już ksiądz Antoni
Odszedł do Pana na wieczną wartę
Trzebnica ma teraz swojego orędownika
W Królestwie Niebieskim

Trzebnica, 13 VI 1997-15 VII 2010

Wiersz jest swego rodzaju poetycką biografią Księdza Profesora, którego pamięci cześć dziś oddajemy. Co szczególnie ważne wspomniany życiorys ma przede wszystkim charakter intelektualny – świadczy o tym już pierwsza strofa przywołanego utworu. Ścieżki życia Księdza Profesora nazywane są wprost „słojami w pniu drzewa mądrości”. Treścią pokornego życia naszego czcigodnego Duszpasterza było zatem poszukiwanie mądrości, traktowanej jako gwarant godnego chrześcijańskiego życia. Ksiądz Profesor do końca stał na straży wartości, pochodzących od samego Boga, czuwając na „bocianim gnieździe trzebnickiej bazyliki”, jak pięknie wyraził się Autor omawianego wiersza – Zbigniew Lubicz-Miszewski. Śmierć naszego Duszpasterza nie przerwała jednak tej misji. Ksiądz Antoni nadal jest orędownikiem Trzebnicy – czuwa i modli się za nią jednak już nie w trzebnickiej świątyni, ale w Królestwie Niebieskim.
Na sali eksponowana była wystawa książek ks. Profesora i planszy Jemu poświęconych. Książki leżały na stole, na którym leżał obrus specjalnie wyhaftowany dla ks. Antoniego na Jego imieniny. Niestety, nie dożył do imienin w 2010 roku. Obecnie znajduje się on w „pokoju biskupim” na plebanii. Widnieje na nim podobizna św. Jadwigi z dookolnym napisem: „Święta Jadwigo, módl się za nami!” z jednej strony, a drugiej z tekstem: PANIE BOŻE DZIĘKUJEMY CI ZA TE DARY KTÓRE SPOŻYWAĆ MAMY. NIECH PŁODY TEJ ZIEMI POKRZEPIĄ NASZE CIAŁA I ROZWESELĄ NASZE SERCA. DAJ NAM ŚWIATŁO MĄDROŚCI, OŚWIEĆ NASZE UMYSŁY ABYŚMY MOGLI ZNALEZĆ ROZWIĄZANIE NASZYCH PROBLEMÓW. AMEN. I niżej: Naszemu Duszpasterzowi Ks. Profesorowi Antoniemu Kiełbasie – Nauczyciele i Wychowawcy. Trzebnica 13. 06. 2010
Na zakończenie padła propozycja stałej ekspozycji przedstawiającej dorobek i zasługi ks. Antoniego dla Trzebnicy i Zgromadzenia Salwatorianów w Muzeum Kultu św. Jadwigi.

Każdy z nas zapisuje w dziejach Kościoła swoją cząstkę. Tego dnia poznaliśmy niewielki fragment z życia kogoś, kto żył i pracował wśród nas. Kto zostawił po sobie niezatarte ślady, niektóre z nich nawet w kamieniu. Wiele z tych śladów trzebniczanie noszą w swoich sercach. Oby się nie zacierały! PAMIĘĆ NIE PRZETRWA BEZ WYSIŁKU TYCH, KTÓRZY POZOSTALI. Chciejmy być Jego spadkobiercami.

Na zaproszeniu na to spotkanie zamieszczony był wiersz Ireny Prostak dedykowany pośmiertnie ks. Antoniemu:

Pamięci ks. Antoniego Kiełbasy

Pokochałeś to miasto,
księże Antoni.

Krzewiłeś jego historię,
współczesność tworzyłeś.

Z Henrykiem Brodatym
kroczyłeś przez wieki.

Skłaniałeś swą głowę
przed światłem Jadwigi.

Przez życie przeszedłeś
cudownym jej szlakiem.

Zbierałeś święte
śladów okruchy.

Jej dobroć wielbiłeś
i czułeś obecność
w murach klasztoru
i bruku Trzebnicy.

Irena Prostak

Barbara Kołodziejczykowa

Skomentuj