Image Image Image Image Image Image Image Image Image Image
Do góry

Top

Nie skomentowano

Dragosz, Ksiądz dr Jan, SDS

Jan Dragosz urodził się w Więciórce, wiosce należącej wówczas do parafii pw. św. Marii Magdaleny w Trzebuni koło Myślenic. Jego rodzicami byli Józef i Maria z domu Firek. Ojciec jego był aktywnym człowiekiem, potrafił integrować mieszkańców wioski i mobilizować do czynów na rzecz wspólnoty. I tak w odległej o 4 km od kościoła parafialnego wiosce, powstał drewniany kościół pw. Matki Boskiej Ostrobramskiej, który obecnie stanowi samodzielny ośrodek duszpasterski, prowadzony przez Salwatorianów. Matka była pobożną pracowitą kobietą, zajmującą się prowadzeniem domu i wychowaniem dzieci. Bóg im wynagrodził ich trud, gdyż doczekali się prymicji kapłańskich dwóch swoich synów: Jana w zgromadzeniu salwatorianów i Franciszka u misjonarzy św. Wincentego a Paulo. Jan, jako najstarszy spośród ośmiorga rodzeństwa, już bardzo wcześnie został wezwany do budowania przykładem własnego życia młodszych od siebie pięciu braci i dwóch sióstr. Czynił to dobrze, gdyż do końca jego dni rodzeństwo darzyło Jana szacunkiem. Droga Jana do kapłaństwa prowadziła przez Kraków – Zakrzówek, gdzie w 1950 roku rozpoczął w Małym Seminarium Duchownym Salwatorianów naukę w zakresie szkoły średniej. Po zamknięciu szkoły w lipcu 1952 roku przez władze komunistyczne, 19-letni Dragosz wstąpił do nowicjatu salwatorianów w Bagnie wraz z 55. innymi kandydatami. Wraz z habitem zakonnym, w dniu 14 sierpnia 1952 roku przyjął nowe imię św. Bazylego, doktora Kościoła, które używał do 1966 roku, mistrzem nowicjatu był ks. Florian Kosobudzki, pochodzący z Trzebini.

Po złożeniu ślubów zakonnych w święto Wniebowzięcia NMP w 1953 roku kontynuował w tzw. domesticum naukę w zakresie szkoły średniej, a zarazem, ze względu na ówczesne warunki, słuchał niektórych wykładów z filozofii. W 1957 roku jako eksternista zdał w Trzebnicy państwowy egzamin maturalny. Należał do pierwszej grupy alumnów założonego w 1953 roku Wyższego Seminarium Duchownego w Bagnie. Był to okres zmian politycznych w kraju i zarazem czasy programowania odnowy moralnej przez Wielką Nowennę Narodową. Wymagały one od młodego człowieka odważnej postawy i zdecydowania. Wraz ze zdobywaniem wiedzy Jan Dragosz posuwał się na szczeblach stopni święceń. Po zakończeniu studiów wraz 14. diakonami przyjął z rąk biskupa Andrzeja Wronki, w kościele parafialnym pw. Wniebowzięcia NMP w Bagnie, w dniu 29 czerwca 1960 roku święcenia kapłańskie.

Budowanie własnej osobowości kapłańskiej ks. Dragosz rozpoczął od studiów specjalistycznych z zakresu teologii dogmatycznej na ATK w Warszawie, uwieńczonych licencjatem i magisterium z teologii po przedstawieniu pracy pt. „Życie wieczne dzieci bez przyjęcia chrztu w nauczaniu św. Augustyna” (29 maja 1963 roku). Pracę doktorską „Hierarchologia św. Cypriana w świetle badań współczesnych”, obronił 24 maja 1976 r. Badania naukowe uskrzydlały młodego kapłana w pracy duszpasterskiej, którą etapami podejmował. W latach 1965-1966 pełnił funkcję referenta powołaniowego przy prowincjalacie. Rok milenijny rozbudził w nim zamiłowanie do pracy rekolekcyjno – misyjnej. Miał wiele naturalnych zdolności – silny głos, dobrą dykcję, umiejętność jasnego przedstawiania prawd wiary, nadto dobre zdrowie, połączone z zapałem do pracy; sprawiły one, że był często zapraszany przez księży i siostry zakonne. Działalność kaznodziejską łączył z pracą w duszpasterstwie parafialnym. Był wikariuszem i katechetą w Dobroszycach koło Oleśnicy (1965-1966), dwukrotnie pomagał współbraciom w parafii w Bielsku-Białej (1966-1969, 1993-1996), podobnie było w Warszawie (1969-1975) i w Obornikach Śl. (1978-1981) i w Trzebini (1981-1993). We wspomnianych ośrodkach pełnił wobec wspólnoty zakonnej funkcję przełożonego.
Dwunastoletni okres pobytu w Trzebini stał się dla ks. Dragosza okazją do pełnego rozwinięcia swoich uzdolnień, tak na płaszczyźnie kaznodziejskiej w związku z prowadzonymi tam nabożeństwami fatimskimi, na niwie organizacyjnej, a przede wszystkim w sferze prac budowlanych. W mury obiektów kościelnych i zakonnych w Trzebini zostały wpisane jego starania, praca i ofiara, jakie podejmował, by najstarsza placówka zgromadzenia w Polsce mogła funkcjonować zgodnie z zamierzeniami pionierów. W okresie 47 lat pracy kapłańskiej umiejętnie łączył działalność duszpasterską z pracą dydaktyczno –wychowawczą wśród kleryków, braci zakonnych i nowicjuszów własnego zgromadzenia i u misjonarzy w Krakowie na Stradomiu. Był socjuszem magistra nowicjatu, prefektem i ojcem duchownym junioratu braci w Bagnie, a przez wiele lat wykładowcą w WSD dyscyplin teologicznych.

W trzydziestym szóstym roku posługi kapłańskiej, gdy miał już duże doświadczenie w kontaktach z ludźmi, przełożeni powierzyli ks. Janowi Dragoszowi w dniu 1 marca 1996 roku zadanie kierowania eksponowaną parafią pw. św. Bartłomieja Apostoła i św. Jadwigi w Trzebnicy. W czerwcu tego roku został dziekanem dekanatu trzebnickiego. Natychmiast zabrał się do pracy w najstarszym na ziemi śląskiej sanktuarium. Obok normalnych zajęć parafialnych przeprowadził w 1997 roku potrzebne remonty w bazylice, która otrzymała nową elewację. Odrestaurował zabytkowe obrazy ołtarza głównego i stacji Drogi Krzyżowej. Podjął się, od lat oczekiwanej, budowy ołtarza polowego i placu pielgrzymkowego, stanowią one dziś chlubę Trzebnicy. Dzięki staraniom ks. Jana Dragosza bazylika św. Jadwigi otrzymała nowy system ogrzewczy, nowy wystrój prezbiterium (nowe krzesła), dodatkowe ławki, wzdłuż nawy głównej kościoła. Ks. Dragosz dokończył prace remontowe w kościele Świętych Apostołów Piotra i Pawła, a w wioskach Szczytkowice i Taczów otworzył nowe ośrodki duszpasterskie, ułatwiające ludziom kontakt z Bogiem. Etapami przeprowadzał remonty i prace adaptacyjne w domu zakonnym Salwatorianów i w Domu Pielgrzyma im. św. Jadwigi Śląskiej gdzie dla mieszkańców miasta, pielgrzymów i turystów urządził kawiarenkę. Wyliczone prace zostały wykonane w ciągu ośmiu lat, co w pełni uzasadnia przydomek nadany ks. Dragoszowi: „Jan – zwany Budowniczym”.
Za wyjątkowe zasługi wobec miasta dnia 25 czerwca 2004 roku nadano ks. dziekanowi Dragoszowi tytuł „Honorowego Obywatela Miasta Trzebnicy”.

W lipcu 2004 roku ks. Jan Dragosz wrócił do gniazda rodzinnego, do korzeni, jednakże nie spoczął na laurach, ale nadal był aktywny. Dziwnie zachowywał się Zmarły podczas ostatniego pobytu w Trzebnicy, na krótko przed śmiertelną chorobą. Żegnał się ze wszystkimi, jakby miał już nie wrócić, odwiedził prawie wszystkich, z którymi pracował. To było ostatnie pożegnanie. Zmarł w Krakowie w niedzielę 7 stycznia 2007 roku. Jego pogrzeb odbył się w kościele Najświętszego Serca Pana Jezusa w Trzebini, w środę 10 stycznia 2007 r. pochowany został na cmentarzu w rodzinnej Więciórce, obok zmarłych z jego rodziny.

Skomentuj

five + 13 =