Image Image Image Image Image Image Image Image Image Image
Do góry

Top

Nie skomentowano

Doktor Ryszard Kocięba

Doktor Ryszard Kocięba

W ostatnich miesiącach sporo emocji budzi sprawa trzebnickiego szpitala, dlatego też zamieszczamy artykuł opublikowany niegdyś w Brzasku, przypominający czasy jego świetności i sylwetkę współtwórcy jego sukcesu dr Ryszarda Kocięby.

Ryszard Kocięba urodził się 19 maja 1933 r. w Przemyślu. Wychowywał się w rodzinie inteligenckiej.
W 1952 r. ukończył Liceum Ogólnokształcące w Przemyślu. Studiował na Wydziale Lekarskim Akademii Medycznej we Wrocławiu. Studia ukończył w 1958 r. Pracę zawodową rozpoczął w Klinice Chirurgicznej Akademii Medycznej pod kierunkiem słynnego już profesora dr hab. Wiktora Brossa i twórcy anestezjologii, wówczas doktora, Antoniego Arońskiego. W tym czasie był jednocześnie asystentem w Zakładzie Anatomii Prawidłowej AM.

W 1962 r. uzyskał I stopień specjalizacji z anestezjologii a w 1963 r. II stopień specjalizacji z zakresu chirurgii. W 1968 r. otrzymał stopień naukowy doktora nauk medycznych na podstawie rozprawy doktorskiej p.t. „Ocena wartości autogennych przeszczepów żylnych stosowanych w leczeniu niedrożności naczyń krwionośnych”.

Po dalszych trzech latach pracy w Klinice dokonał zasadniczej zmiany – objął stanowisko ordynatora Oddziału Chirurgicznego Szpitala Powiatowego w Trzebnicy, gdzie zetknął się z młodym zespołem lekarskim oraz doświadczonym personelem pielęgniarskim, wśród którego wybijała się boromeuszka – Siostra Hilga (Anna Brzóska) pracująca od lat przedwojennych w trzebnickim szpitalu.

W takim zespole już od początku swej ordynatury, dzięki własnemu uporowi, pracy, konsekwencji i wytrwałości rozwinął działalność Oddziału Chirurgicznego, rozszerzając ją m.in. o nową dziedzinę – replantacje kończyn. Impulsem była przeprowadzona i udana replantacja kończyny górnej w 1971 roku (pierwsza w Europie, ósma w świecie).
Stworzony w 1973 r., na bazie Oddziału Chirurgicznego, Ośrodek Replantacji Kończyn, Mikrochirurgii i Chirurgii Ręki był pierwszym tego typu w Europie.

Problemy replantacji i chirurgii ręki stały się, poza chirurgią ogólną, którą stale rozszerzał, polem działania i zainteresowań Profesora. W miarę doświadczenia klinicznego rozszerzał się zakres zabiegów z zakresu chirurgii ręki. Wyniki replantacji zaczęły dorównywać wynikom najlepszych ośrodków światowych.
Po powrocie z wizyty naukowej do Chin wykonał pierwszy w Polsce przeszczep palca stopy w miejsce brakującego kciuka, wprowadzając ten zabieg do arsenału metod rekonstrukcji ubytków kciuka w Ośrodku. Jako pierwszy w Polsce wykonał replantację kończyny dolnej u dziecka a następnie jednoczasowo dwóch kończyn dolnych u dziecka.
W 1978 r. dr n. med. Ryszard Kocięba habilitował się w rodzimej Akademii Medycznej we Wrocławiu na podstawie rozprawy p.t. „Replantacje kończyn”.

W 1987 r. otrzymał tytuł profesora nadzwyczajnego.

Profesor był autorem 137. prac naukowych wygłoszonych na posiedzeniach, sympozjach, zjazdach i ogłoszonych drukiem. Był autorytetem w dziedzinie replantacji, autorem szeregu usprawnień technicznych. Jest autorem rozdziałów dotyczących replantacji w podręcznikach wydanych w Polsce („Traumatologia narządu ruchu”) i w USA („Microsurgery, Hand Book”). Brał udział w dwóch programach badawczych Ministerstwa Zdrowia, w wyjazdach naukowych (m.in. do Chin). Należał do wielu towarzystw naukowych w dziedzinie medycyny, w pięciu z nich pełnił zaszczytne i odpowiedzialne funkcje, brał udział w szkoleniu lekarzy w Centrum Medycznym Kształcenia Podyplomowego.

Pod Jego kierunkiem specjalizację I-go a następnie II-go stopnia z chirurgii uzyskało 10 lekarzy, I-go stopnia 2 lekarzy, doktoryzowało się dwóch, jeden otworzył przewód doktorski, jeden doktor habilitował się. Profesor był recenzentem kilku przewodów doktorskich habilitacyjnych.

Za działalność zawodową i społeczną otrzymał kilka zaszczytnych odznaczeń państwowych z Krzyżem Kawalerskim Odrodzenia Polski na czele. Szczególnie cenił sobie prestiżową nagrodę 100-lecia Towarzystwa Chirurgów Polskich „Praemium Thaddaei Orłowski” i Zespołową Złotą Odznakę „Zasłużony dla Dolnego Śląska”.

Profesor Kocięba należał do ludzi wyjątkowo uzdolnionych i o bogatej osobowości. Cechowała Go wielka aktywność. Potrzebny jest dystans czasowy by napisać Jego życiorys, który odda w pełni osobowość i motywy działania.
Każdy ze znających Profesora ma swoje oceny, którymi może uzupełnić Jego przebogaty biogram.

Profesor Kocięba był chirurgiem wszechstronnym, utalentowanym manualnie. Prezentował pogląd, że chirurgia wymaga odważnych decyzji, wiedzy i odpowiedzialności a przede wszystkim współpracy zespołowej. Zawsze, nawet będąc uznanym profesorem, podkreślał zasługi i powoływał się na autorytet i rozwiązania techniczne swego wielkiego nauczyciela profesora Wiktora Brossa. Był siłą napędową pracy oddziału i Ośrodka Replantacji. Podobnie jak tragicznie i przedwcześnie zmarła żona dr Lidia Wilowska – Kocięba, nie liczył czasu poświęcając go pracy zawodowej.

Od chwili realizacji budowy nowej siedziby oddziału i ośrodka Jego osobiste zaangażowanie sięgnęło zenitu. Był architektem, inżynierem, budowniczym. Zapałem swym zarażał innych. Niepowodzenia Go nie zrażały, a mobilizowały do wysiłku ich przezwyciężenia. Jego silna osobowość odcisnęła się pozytywnie na zespole.
Jedyną relaksującą odskocznią było myślistwo i wędkarstwo, to ostatnie przeważało w ostatnich latach życia. Hobby także traktował perfekcyjnie. Jego kolekcja trofeów myśliwskich należy do najznakomitszych.
Miarą Jego determinacji zawodowej był wspaniały wynik własnej rehabilitacji, po której wrócił do operatywny.
Jako professor emeritus, walcząc z dolegliwościami i słabością fizyczną, udzielał się w chirurgii jako konsultant i operujący chirurg.

Profesor Kocięba, podobnie jak ks. dziekan Wawrzyniec Bochenek, był osobą legendarną w Trzebnicy. Stał się chlubą tego miasta, chociaż dla niektórych był postacią kontrowersyjną. Natomiast w otoczeniu zespołu szpitalnego jak i w środowisku własnym był szanowany. Profesor wymagał dużo, ale najwięcej od siebie, mobilizował młodych lekarzy do zdobywania kwalifikacji zawodowych, dbał o sprawy personelu. Oferował i realizował osobiście pomoc w kłopotach osobistych i rodzinnych wszystkim współpracownikom bez względu na zajmowane stanowiska i przyjaciołom. Był w tym bardzo zaangażowany. Miał bardzo dobry kontakt z duchowieństwem i siostrami boromeuszkami, dając przykład harmonijnej współpracy.

Pozostawił po sobie ideę replantacji opartą na własnym logicznym rozumowaniu, uznaną przez autorytety światowe. Kontynuatorzy Jego dzieła są Mu wdzięczni.

Twardość charakteru i klasę Profesor pokazał w chorobie i w okresie przemijania.
Zmarł 26 września 2005 r. a 29 września 2005 r. został pochowany na Cmentarzu Osobowickim we Wrocławiu.

Janusz Kaczmarzyk
Ks. Antoni Kiełbasa SDS

Skomentuj